Ο άνεμος της Μαύρης Θάλασσας λυσσομανούσε εκείνο το βράδυ πάνω στους βράχους σαν φοβερό, απόκοσμο θηρίο. Τα κύματα ράπιζαν με μανία τα πέτρινα θεμέλια του παλιού σπιτιού και η αλμύρα της θάλασσας ανακατευόταν με τη μυρωδιά της αψιθιάς και του καμένου ξύλου.
Μέσα όμως στο σπίτι της γιαγιάς Σοφίας επικρατούσε γαλήνη. Μια γαλήνη που μόνο δυνάμεις που δεν υπακούουν στον γήινο κόσμο μπορούν να φέρουν.
Η φωτιά έκαιγε βαθιά μέσα στο μεγάλο πέτρινο τζάκι. Σκιές από σταυρούς, βυζαντινές εικόνες και ξεραμένα βότανα χόρευαν στους τοίχους σαν ψυχές παλιών θεραπευτών.
Η γιαγιά Σοφία στεκόταν αμίλητη μπροστά στο μεγάλο χάλκινο καζάνι. Τα ασημένια μαλλιά της έλαμπαν κάτω από το φως των κεριών και στα μάτια της σπινθηροβολούσε εκείνη η σοφία που κατακτάτε μόνο μέσα από αίμα, πόνο και προσευχή.
Κανείς όμως δεν γνώριζε το μεγαλύτερο μυστικό της.
Πίσω
από το ξύλινο εικονοστάσι φύλαγε τους Κυλίνδρους των Παλαιολόγων.
Περγαμηνές
παλιές, δεμένες με πορφυρές κορδέλες και σφραγισμένες με βυζαντινά σύμβολα.
Εκεί μέσα υπήρχαν γραμμένες οι Κλείδες των Ψαλμών. Μυστικά τελετουργικά όπου οι
Ψαλμοί παντρεύονται με τη δύναμη των βοτάνων, της προσευχής και των αρχαίων
θεραπευτικών γνώσεων της Βασιλεύουσας.
Από όλα όμως τα
τελετουργικά που φύλαγε, το πιο ισχυρό ήταν ένα:
Ο Βασιλικός Καθαρμός
των Επτά Βοτάνων.
Ένα τελετουργικό που
χρησιμοποιούνταν μόνο σε ανθρώπους που είχαν δεθεί με βαριά κατάρα ή βρίσκονταν
στο κατώφλι του θανάτου.
Πίσω από το παλιό εικονοστάσι
φύλαγε επίσης το ασημένιο Ψαλτήρι των Παλαιολόγων. Ένα ιερό βιβλίο δεμένο με
ασήμι, χαραγμένο με σταυρούς και βυζαντινές σφραγίδες προστασίας. Λεγόταν πως
το μέταλλό του είχε ευλογηθεί σε παλαιό μοναστήρι της Μαύρης Θάλασσας και πως
οι Ψαλμοί που διαβάζονταν επάνω του αποκτούσαν μεγαλύτερη δύναμη.
Στην άλλη γωνία του σπιτιού
στεκόταν πάντα ο βοηθός της.
Ο Μπλάζεν (Blazen / Блажен).
Στα παλιά σλαβικά το όνομά του σήμαινε «ο ευλογημένος». Όμως στα χωριά της Μαύρης Θάλασσας η λέξη χρησιμοποιούνταν και για τον «τρελό του χωριού». Τον αφελή άνθρωπο που όλοι κορόιδευαν αλλά που συχνά, χωρίς να το γνωρίζει ούτε ο ίδιος, γινόταν όργανο της μοίρας.
Ο Μπλάζεν ήταν αδύνατος, με ακατάστατα μαλλιά και μάτια γεμάτα καλοσύνη και φόβο μαζί. Ξεχνούσε πράγματα, μπέρδευε λέξεις και πολλές φορές έκανε τα πάντα λάθος.
Κι όμως…
Κάθε φορά που γινόταν ένα μεγάλο τελετουργικό, η γιαγιά Σοφία τον κρατούσε δίπλα της.
Εκείνη πίστευε πως ο Θεός πολλές φορές μιλά μέσα από τους απλούς, τους ταπεινούς και τους περιφρονημένους.
Εκείνο το βράδυ χτύπησε η πόρτα.
Τρεις φορές.
Ο Μπλάζεν άνοιξε και μέσα από την ομίχλη εμφανίστηκε ο Άρχοντας Δημήτριος.
Το πρόσωπό του ήταν χλωμό σαν του νεκρού. Τα μάτια του δύο βυθισμένες κόγχες από την αϋπνία και τον τρόμο. Τα χέρια του έτρεμαν. Τα βελούδινα ρούχα του είχαν ποτιστεί από την αλμύρα της θάλασσας και τον φόβο.
Τα καράβια του βούλιαζαν.
Οι άνθρωποί του πέθαιναν.
Ο ύπνος είχε φύγει από τα μάτια του.
Και πάνω του υπήρχε δεμένη μια βαριά κατάρα.
Κάθε βράδυ έβλεπε στον ύπνο του μια γκρίζα σκιά να στέκεται πάνω από το κρεβάτι του.
«Σώσε με…» ψιθύρισε γονατίζοντας. «Θα σου δώσω όσο χρυσάφι θέλεις.»
Η γιαγιά Σοφία δεν τον κοίταξε καν.
Άπλωσε
αργά το χέρι της και τράβηξε από το ράφι το ασημένιο Ψαλτήρι.
Το μέταλλό του έλαμψε σαν φεγγάρι.
«Εδώ
μέσα» είπε χαμηλόφωνα «το χρυσάφι δεν έχει δύναμη. Μόνο οι Ψαλμοί.»
Τότε ξεκίνησε το μεγάλο τελετουργικό της Μαύρης Θάλασσας.
Η γιαγιά Σοφία άναψε τρία λευκά κεριά γύρω από το μεγάλο χάλκινο καζάνι.
Το πρώτο για το σώμα.
Το δεύτερο για τον νου.
Το τρίτο για την ψυχή.
Ύστερα πήρε μια χούφτα μαύρο αλάτι και την έριξε πάνω στα κάρβουνα του τζακιού. Ο καπνός άρχισε να γεμίζει αργά το δωμάτιο καθώς ξεκινούσε ο Ψαλμός 6.
Η φωνή της βγήκε βαθιά και αργή σαν να ερχόταν από άλλη εποχή.
Ο άρχοντας ένιωσε το στήθος του να βαραίνει.
Η γιαγιά Σοφία γέμισε το καζάνι με νερό της θάλασσας, ανακατεμένο με νερό πηγής, και άρχισε να ρίχνει μέσα τα επτά βότανα των δασών που δέχονται την δροσιά της Μαύρης Θάλασσας.
Αψιθιά για να διώχνει τις σκοτεινές οντότητες.
Φασκόμηλο για καθαρμό.
Βαλσαμόχορτο για τις πληγές της ψυχής.
Σημύδα για να φύγει η μελαγχολία.
Αγριοτριανταφυλλιά για να επιστρέψει η ζωή στο αίμα.
Θυμάρι για δύναμη.
Δεντρολίβανο για να ξεριζωθεί ο φόβος.
Ο Μπλάζεν (Blazen / Блажен) πλησίασε τότε το καζάνι κρατώντας το ξύλο της κουφοξυλιάς.
Δεν ήταν απλό ξύλο.
Στη σλαβική παράδοση θεωρούνταν ιερό ξύλο που ξερίζωνε δαιμονικές επιρροές και έσπαγε κατάρες.
Το ραβδί είχε επάνω του χαραγμένους μικρούς σταυρούς και παλιά σύμβολα προστασίας.
«Ανάδευε…» ψιθύρισε η γιαγιά Σοφία.
Και ο Μπλάζεν (Blazen / Блажен) άρχισε να ανακατεύει τον ζωμό αργά και κυκλικά.
Όμως μέσα στην ταραχή του έκανε πάλι λάθος.
Αντί να χρησιμοποιήσει το απλό ξύλο της τελετής, άρπαξε το παλιό ραβδί της κουφοξυλιάς.
Η γιαγιά Σοφία γύρισε απότομα έτοιμη να τον μαλώσει.
Και τότε πάγωσε.
Ο ζωμός μέσα στο καζάνι είχε αλλάξει χρώμα.
Από βαθύ πράσινος έγινε χρυσαφένιος.
Η φωτιά πετάχτηκε ψηλά.
Οι φλόγες των κεριών ψήλωσαν.
Και ο αέρας του δωματίου βάρυνε σαν να είχε γεμίσει αόρατες παρουσίες.
Τότε η γιαγιά Σοφία ξετύλιξε αργά τον πρώτο κύλινδρο των Παλαιολόγων.
Το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή.
Άναψε επτά λεπτά κεριά γύρω από το ασημένιο Ψαλτήρι και το τοποθέτησε πάνω σε πορφυρό βελούδο.
Ύστερα άγγιξε το μέτωπο του άρχοντα και ξεκίνησε τον Ψαλμό 34.
«Δίκασον Κύριε τους αδικούντάς με…»
Η φωνή της έγινε βαριά σαν κύμα.
Ο άρχοντας άρχισε να τρέμει.
Τα χέρια του πάγωσαν.
Ο Μπλάζεν (Blazen / Блажен) ανακάτευε όλο και πιο γρήγορα τον χρυσό ζωμό και το ξύλο της κουφοξυλιάς χτυπούσε τα χάλκινα τοιχώματα του καζανιού σαν παλιά πολεμική καμπάνα.
Μετά η γιαγιά Σοφία πήρε μια ασημένια κουτάλα και άρχισε να ρίχνει τον ζωμό επάνω στο κλειστό ασημένιο Ψαλτήρι.
Το νερό κυλούσε επάνω στο ασήμι και έσταζε μέσα σε ένα κρυστάλλινο μπολ.
Το Ψαλμισμένο Νερό.
Τότε άνοιξε τον δεύτερο κύλινδρο.
Και ξεκίνησε τον Ψαλμός 67.
«Ως εκλείπει καπνός εκλιπέτωσαν…»
Η φωνή της ενώθηκε με τον βρυχηθμό της Μαύρης Θάλασσας.
Ο άρχοντας έπεσε στα γόνατα ουρλιάζοντας.
Ένιωθε παγωμένες βελόνες να σκίζουν το σώμα του.
Σαν κάτι μέσα του να καιγόταν.
Οι φλέβες του πετάχτηκαν.
Ο ιδρώτας έσταζε στο πάτωμα.
Ο
Μπλάζεν
(Blazen / Блажен) χτυπούσε τώρα το ραβδί της κουφοξυλιάς στα χείλη του
καζανιού επτά φορές καθώς ανακάτευε τον ζωμό και οι ήχοι έμοιαζαν με παλιά
τελετουργική καμπάνα.
Η γιαγιά Σοφία βούτηξε μια δέσμη βοτάνων μέσα στο Ψαλμισμένο Νερό και σταύρωσε τον άρχοντα στο μέτωπο, στο στήθος και στις παλάμες.
Και τότε συνέβη.
Μια γκρίζα καταχνιά βγήκε αργά από το στόμα του άρχοντα.
Σαν καπνός.
Σαν σκιά.
Σαν ζωντανή κατάρα.
Η
καταχνιά στριφογύρισε μέσα στο δωμάτιο και χάθηκε μέσα στις φλόγες.
Ο άρχοντας σωριάστηκε στο πάτωμα λαχανιασμένος.
Για λίγες στιγμές επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Η γιαγιά Σοφία έκλεισε αργά το ασημένιο Ψαλτήρι.
Ύστερα πλησίασε τον άρχοντα και ακούμπησε το χέρι της πάνω στο κεφάλι του.
«Τώρα θα κοιμηθείς» του είπε.
«Και όταν ξυπνήσεις, η θάλασσα δεν θα ζητά πια το αίμα σου.»
Τότε άνοιξε αργά τον τελευταίο κύλινδρο.
Τον Ψαλμό 102.
Η φωνή της τώρα δεν ήταν πολεμική.
Ήταν ήρεμη.
Σαν προσευχή μητέρας.
Πήρε το Ψαλμισμένο Νερό των βοτάνων και άρχισε να ραντίζει το μέτωπο και τα χέρια του άρχοντα.
Το πρόσωπό του άρχισε σιγά σιγά να αποκτά χρώμα.
Τα μάτια του καθάρισαν.
Και για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσε γαλήνη.
Όμως η γιαγιά Σοφία γνώριζε καλά πως ο Βασιλικός Καθαρμός δεν τελείωνε σε μία νύχτα.
Για τρεις συνεχόμενες ημέρες συνέχισε να διαβάζει τους Ψαλμούς πάνω από το κεφάλι του άρχοντα, να τον σταυρώνει με το νερό των επτά βοτάνων και να κρατά το ασημένιο Ψαλτήρι επάνω στην καρδιά του.
Και όταν ξημέρωσε η τέταρτη ημέρα…
Ο Άρχοντας Δημήτριος ξύπνησε τελείως ελεύθερος από το σκοτάδι.
Έξω η Μαύρη Θάλασσα συνέχιζε να ουρλιάζει.
Όμως μέσα στο παλιό σπίτι της γιαγιάς Σοφίας είχε ήδη νικήσει το φως.
🕯️ Απόσπασμα από το νέο βιβλίο της Αλίντα
Κανάκη
📖
«Το Ουράνιο Ψαλτήρι της Γιαγιάς Σοφίας»
Πνευματική ιδιοκτησία της ΑΛΙΝΤΑ ΚΑΝΑΚΗ
Αρ. Σήματος 200160
⛔ Απαγορεύεται αυστηρά η αντιγραφή, αναδημοσίευση ή χρήση του παρόντος
έργου χωρίς έγγραφη άδεια.
Το Τελετουργικό
Το Σπάσιμο της Κατάρας με τη Δύναμη των
Ψαλμών και των Επτά Βοτάνων
Η παρούσα τελετουργική παράδοση συνδέεται με την ιστορία της Γιαγιάς Σοφίας, του Μπλάζεν και των Κυλίνδρων των Παλαιολόγων και βασίζεται σε παλαιές αυθεντικές βυζαντινές και σλαβικές παραδόσεις καθαρμού που διασώθηκαν μέσα στους αιώνες…
